परत उडत जाऊन...

शाळेत जा, शिका मोठं व्हा !

'ज्यांनी शिक्षण घेतले नाही त्यांना त्याची जाणीव झाल्याशिवाय राहत नाही...'
नेहमीप्रमाणे कार्यालयात निघालो होतो, रस्त्यात काही सफाई कामगार साफसफाई करत होते. त्यांच्या अगदी बाजूलाच काही शाळकरी मुले खेळत होती, त्यातील एक मुलगा सारखा साफसफाई करणाऱ्या कर्मचाऱ्यांच्या हातगाडीला मागेपुढे ढकलत होता, त्याला बहुतेक गंमत वाटत होती, 
परंतु त्यामधील एका कर्मचाऱ्याला त्या मुलाचा राग येत असावा म्हणून तो त्याला सारखा बाजूला जाण्यास बजावत होता, परंतु मुलगा काही त्याचा उपक्रम सोडण्यास तयार होइना.
मलाही थोडा विचित्र वाटलं, त्या लहान मुलावर रागावून काय मिळणार होतं त्या कर्मचाऱ्याला ?
परंतु क्षणातच माझ्या कानावर काही शब्द पडले ते ऐकून मला त्या व्यक्तीच्या रागावण्याचा खरा अर्थ उमगला...
“अरे ! जा रे बाबा, शाळेत जा, शिका मोठं व्हा ! वेळ गेली तर नंतर जाणीव होवूनही काही होणार नाही...”

खरंच, त्या मुलाला काही समजले की नाही हे मला ठाऊक नाही परंतु मला मात्र त्या व्यक्तीच्या रागामागील अस्पष्ट काळजी, खंत याची जाणीव अश्रुनी डबडबलेल्या त्या अनोळखी डोळयांकडे पाहून झाली.
- गोकुळ

ये आंसू....

ये आंसू भी बडे अजीब होते है...

किसी को ख़ुशी मै तो, 

किसी को गम मै रुला देते है...

ये आंसू भी बडे अजीब होते है...

कभी समुंदर से खारे पाणी कि तऱ्ह तो ,

कभी शेह्द जैसे मीठे लगते है...

ये आंसू भी बडे अजीब होते है... 

किसी के पास होने का एहसास दिलाते है तो,

किसी के खोने के दर्द को बयान करते है...

ये आंसू भी बडे अजीब होते है...

जब चुपाना चाहो तो बह जाते है,

छुपी हुई दास्तान को बया कर जाते है...

ये आंसू भी बडे अजीब होते है... 

किसी के पास होने का एहसास दिलाते है तो,

किसी के खोने के दर्द को बयान करते है...

आजही त्या गुलाबाला...

आजही त्या गुलाबाला...

सांगून सांगून थकलो ...

पण तुला प्रेम काही समजेना !!

लिहून लिहून थकलो,

पण तुला कविता काही उमजेना !!

शब्दांची सांगड घालताना,

त्यांचा क्रम काही लागेना !!

आजही त्या गुलाबाला,

त्याचं प्रेम काही भेटेना !!

- गोकुळ